Lena (45) is kunstenares en bibliothecaresse en moeder van twee kinderen. Jarenlang voelde ze zich energiek en creatief. Maar een paar jaar geleden begon haar energie langzaam te verdwijnen. Ze werd steeds vermoeider en verloor de zin in dingen waar ze eerder van genoot. Pas later ontdekte ze dat haar klachten samenhingen met de overgang.
Het voelde alsof er een grijze sluier over mijn leven hing. Ik stond erbij en keek ernaar, maar voelde niets meer.
Een paar jaar geleden begon Lena te merken dat er iets veranderde. “Ik was steeds vaker moe. Niet gewoon moe na een drukke dag, maar een vermoeidheid die diep in mijn lichaam leek te zitten. Zelfs na een nacht slapen voelde ik me niet uitgerust.”
Daarnaast begon ze steeds vaker te transpireren. Niet de klassieke opvliegers waar ze bij de overgang altijd aan had gedacht, maar plotseling zweten op onverwachte momenten. “Het gebeurde in de supermarkt, of gewoon als ik rustig op de bank zat.” Ook kreeg ze last van duizelingen. “Soms voelde het alsof de wereld even kantelde en ik mijn evenwicht verloor.”
Langzaam veranderde ook haar stemming. Dingen waar ze normaal van genoot, zoals koffiedrinken met een vriendin, wandelen of schilderen in haar atelier, voelden ineens als een enorme opgave.
Ik kon uren, soms dagen piekeren over de kleinste beslissingen. Dat maakte me echt gek van mezelf.
Wat Lena misschien nog wel het meest raakte, was haar plotselinge besluiteloosheid. “Ik kon vroeger vrij makkelijk keuzes maken, maar ineens kon ik uren of zelfs dagen piekeren over de kleinste dingen. Moest ik die afspraak wel maken? Wat zou ik koken? Zou ik mijn schilderkwasten erbij pakken of toch maar niet?” Daarbovenop kwamen onverwachte huilbuien. “Soms tijdens het koken, soms in de auto of midden in de nacht. Ik herkende mezelf niet meer. Ik vroeg me steeds vaker af of ik depressief was.”
Na een tijd besloot ze naar de huisarts te gaan. Die stelde vast dat ze een depressie had. Volgens de huisarts was dat niet verrassend: Lena was kort daarvoor gescheiden en die periode had veel spanning met zich meegebracht. Ondanks dat het haar eigen keuze was, voelde ze zich schuldig tegenover haar kinderen.
De huisarts schreef antidepressiva voor. Lena begon met de medicatie, in de hoop zich beter te voelen. “Maar na drie maanden merkte ik dat ik me alleen maar verder van mezelf verwijderd voelde. Mijn emoties waren vlak. Geen blijdschap, geen verdriet, alleen leegte. Toen begon ik me af te vragen: kan dit echt de oplossing zijn?”
Pas toen iemand naar mijn hormonen en mijn lichaam als geheel keek, vielen de puzzelstukjes op hun plek.
Via via kwam Lena uiteindelijk terecht bij een orthomoleculair therapeut die gespecialiseerd was in hormonen. “Tijdens de eerste gesprekken voelde ik me meteen gehoord. Er werd niet alleen gekeken naar mijn hoofd of mijn emoties, maar naar mijn hele lichaam.”
Uit onderzoek bleek dat Lena al in de overgang zat. Haar hormonen schommelden sterk, wat veel van haar klachten kon verklaren. Daarnaast bleek ook haar darmgezondheid niet optimaal. De therapeut legde uit dat de darmen en de hersenen nauw met elkaar samenwerken. Als je darmgezondheid uit balans is, kan dat ook invloed hebben op je energie en je stemming.
Met die inzichten ging Lena aan de slag. Ze paste haar voeding aan, begon met supplementen en probeerde haar leefstijl rustiger in te richten. “Het was geen snelle oplossing, maar langzaam voelde ik dat er iets veranderde. Mijn energie kwam stukje bij beetje terug en ik kreeg weer een beetje zin om te schilderen.”
Toch bleven sommige klachten aanwezig. De vermoeidheid was minder, maar nog niet weg. De therapeut stelde daarom voor om samen met de huisarts te kijken of hormoontherapie een optie zou zijn. “Eerst twijfelde ik. Weer medicatie. Maar ze legde uit dat de huidige hormoontherapie sterk lijkt op onze eigen hormonen en dat veel vrouwen er baat bij hebben.”
Inmiddels had Lena een nieuwe huisarts, na een verhuizing naar een andere stad. “Het was een vrouwelijke huisarts van ongeveer mijn leeftijd. Ik voelde meteen begrip.” Samen besloten ze een proefbehandeling te starten. Langzaam begon er iets te veranderen. “Het ging niet van de ene op de andere dag, maar stap voor stap merkte ik verbetering. De huilbuien werden minder, mijn energie nam toe en ik begon weer te genieten van kleine dingen.”
Ook haar creativiteit keerde terug. Het schilderen had ze maandenlang laten liggen. “Toen ik mijn kwasten weer oppakte, voelde dat eerst spannend. Maar al snel merkte ik dat de creativiteit er nog steeds was.”
Vandaag de dag voelt Lena zich weer veel meer zichzelf. Ze gebruikt nog steeds hormonen en blijft aandacht besteden aan haar voeding, rust en leefstijl. “Het is soms nog steeds balanceren, maar ik heb geleerd beter naar mijn lichaam te luisteren.”
Wat ze vooral heeft geleerd, wil ze ook met andere vrouwen delen. “Klachten zoals depressie zitten niet altijd alleen tussen de oren. In mijn geval speelden hormonen en mijn darmgezondheid een grote rol. Dat inzicht heeft mijn leven echt veranderd.”
Misschien herken je sommige klachten uit dit verhaal. Vraag je je af of jij ook in de overgang zit? De menopauzetest kan helpen om daar meer inzicht in te krijgen.
