Mijn lontje was korter dan mijn begrip

Ik krijg nog net over mijn lippen: ‘Laat me even.’ Het klinkt een stuk rustiger dan ik me voel. Het liefst zou ik snauwen, alleen zit mijn stem al op het randje van breken. Dan dender ik de trap op en zodra ik de badkamer instap, komen de waterlanders. Niet hier een traantje en daar een traantje. Alles moet eruit. 

En terwijl ik daar sta, denk ik: wat gebeurt er in hemelsnaam met me? Wie ben ik? 

Het erge is: vaak is er niet eens iets groots gebeurd. Geen ramp of zo. Het is eerder iets kleins dat precies verkeerd valt. Een opmerking of een vraag. Steeds hetzelfde geluidje van speelgoed. Mijn zoon of mijn partner die iets van me wil, precies op het moment dat mijn hoofd al vol zit en ik zelf niet meer weet waar ik het zoeken moet. 

En dan reageer ik feller dan ik wil. Niet een beetje kortaf, maar zo’n reactie waarbij ik mezelf halverwege al hoor en denk: stop. Dit bedoel je niet zo. Alleen is die zin dan al uit mijn mond. En vaak volgt er nog één. Ergens schreeuw ik vanbinnen dat ik moet kappen, maar mijn mond blijft doorratelen. 

Een opvlieger kan ik nog plaatsen. Feller reageren voelt alsof het iets zegt over wie ik ben. Mijn karakter. Mijn geduld. Mijn moeder-zijn. Mijn partner-zijn. Mijn vermogen om gewoon een normaal mens te blijven terwijl iemand vraagt waar de oplader ligt. 

En ja, natuurlijk ben ik ook weleens moe, overprikkeld of druk in mijn hoofd. Dat was ik vóór deze fase ook al. Alleen voelt mijn reactie nu soms heel anders dan ik van mezelf ken. 

Het duurt even voordat ik niet alleen de losse momenten zie, maar ook het patroon. Op het moment zelf denk ik vooral: wat gebeurt hier? Doe normaal. Stop nu eens. 

Dat maakt het nog vervelender. Ik ben niet alleen verdrietig of boos, ik geef mezelf er daarna ook nog van langs. Eerst reageer ik te fel, daarna komen de tranen en vervolgens veroordeel ik mezelf daar ook nog om. 

Omdat ik voor SeeMe-nopause werk, denk ik misschien eerder aan de perimenopauze dan een ander. Toch maakt dat het niet meteen duidelijker. Weten dat hormonen kunnen meespelen, is iets anders dan begrijpen waarom je ineens zo reageert. 

Want op zo’n moment voelt het niet als: o ja, dit hoort er dus bij. Het voelt meer als: ik sta hier te huilen en ik snap mezelf even helemaal niet.  

En nee, ik wil niet ineens alles op de overgang schuiven. Soms ben ik gewoon moe. Soms is een dag veel. Maar als ik mezelf vaker hoor reageren op een manier die ik niet van mezelf ken, wil ik daar wel bij stilstaan. Niet om alles goed te praten. Wel om mezelf iets beter te begrijpen. 

Misschien hoef ik niet pas in te grijpen als ik al in de badkamer sta te huilen. Ik kan eerder merken: mijn hoofd zit vol, ik kan nu even minder hebben. Misschien mag ik ook eerder luisteren als mijn lijf aangeeft dat het genoeg is. 

En thuis mag ik dat misschien ook eerder zeggen, zodra ik merk dat ik volloop. Dat ik even minder vragen, geluid en gedoe kan hebben. Het voorkomt vast niet dat mijn lontje soms nog steeds te kort is. Maar misschien begrijp ik dan iets eerder waarom. 

Anneloes is 39 jaar en schrijft voor SeeMe-nopause over vrouwen, gezondheid en de overgang zoals die zich in het echte leven aandient: soms duidelijk, soms verwarrend en soms pas achteraf herkenbaar. Ze werkt met taal, gezondheid en vrouwenverhalen, schrijft ook boeken, woont samen met haar vrouw en hun zoon, en ontdekte dat je zelfs dicht bij het onderwerp kunt staan en toch je eigen signalen over het hoofd kunt zien.