Vitamine D-tekort of toch de overgang?

Ik ben me een partij moe. Niet: drukke week, vroeg naar bed en morgen weer verder. Meer alsof iemand de stekker eruit heeft getrokken en vergeten is hem er weer in te doen.

We hebben een nieuw huis, mijn werkdagen gaan gewoon door en ieder vrij uur sta ik te klussen of te verven. Werk, gezin, verbouwen. Mijn hoofd gaat bovendien niet altijd vanzelf in de spaarstand. Geen wonder dat ik moe ben, denk ik. Daar hoeft toch geen overgang aan te pas te komen?

Ook de pijn schuif ik daaronder. Mijn schouder herstelt niet goed van het schilderen en in mijn rug zit een knoop die uitstraalt naar mijn hand. De pijn bij mijn rechterheup is eerst nog te negeren, maar wordt langzaam erger. Te veel lichamelijk werk, te weinig rust, denk ik.

Daar komen slecht slapen, prikkelbaarheid en de ene verkoudheid na de andere bij. Tot ik op een gegeven moment denk: misschien is dit toch meer dan alleen drukte.

Dus ga ik naar de huisarts.

Bij de huisarts vertel ik mijn wat vage verhaal. Moe, pijn, vaak verkouden, snel geprikkeld en gewoon niet lekker in mijn vel. Ik vind het zelf niet eens zo overtuigend klinken.

De huisarts denkt ook aan de verhuizing en de drukte. Nieuwe omgeving, ander ritme, veel aan mijn hoofd. Eerlijk gezegd klinkt me dat nog steeds heel aannemelijk in de oren. Toch laat ze voor de zekerheid bloed prikken.

Het enige wat eruit komt, is een vitamine D-tekort. Niet schrikbarend laag volgens de referentiewaarden. Wel laag genoeg om er iets mee te doen. En gek genoeg ben ik daar bijna blij mee. Het is iets concreets waar ik wat mee kan.

Alleen blijkt aanvullen geen kwestie van een paar dagen. Mijn energie is niet meteen terug. De volgende ochtend zit die stekker echt niet ineens weer in het stopcontact en van opgeladen uit bed springen om nog acht muren te schilderen is geen sprake. Jammer.

Ik heb een lange adem nodig. En die heb ik op dat moment niet bepaald op voorraad. Sommige dagen heb ik wat meer energie. Andere dagen denk ik: nou gezellig, we zijn weer terug bij af.

Mijn humeur en huilbuien verdwijnen niet ineens. Mijn partner en zoon lopen soms nog steeds liever met een kleine boog om me heen.

Toch merk ik na verloop van tijd verschil. Ik heb meer energie, word minder vaak ziek en de pijn bij mijn heup en schouder neemt af. Dus was dit het dan? Dat zou lekker overzichtelijk zijn. Alleen weet ik nog steeds niet of vitamine D de hele verklaring is.

Ik voel me beter als mijn vitamine D-waarde stijgt. Daarmee weet ik nog niet waar mijn klachten precies vandaan komen. Er zijn meer mogelijke verklaringen. Ergens in mijn achterhoofd speelt inmiddels ook de gedachte aan de overgang. Ik ben pas 39 en mijn moeder was begin veertig al in de overgang. Ook zij merkte al vroeg veranderingen, maar wist toen nog weinig over de overgang. Achteraf zegt ze: ‘Als ik toen meer was gehoord, had ik me minder onzeker gevoeld.’

Misschien speelt van alles een beetje mee.

Dat vind ik nog steeds het lastigste aan dit soort klachten. Je wilt weten waar ze vandaan komen, zodat je weet wat je moet doen. Is het stress? Slaap? Een tekort? De overgang? Gewoon te veel hooi op je vork? Of stel je je aan?

Die laatste schiet bij mij trouwens veel te snel door mijn hoofd. Terwijl ik dat bij een ander nooit zou zeggen.

Vitamine D aanvullen helpt mij. Dat durf ik wel te zeggen. Mijn ervaring is geen bewijs dat al mijn klachten door dat tekort komen. Misschien wil ik vooral te graag één verklaring, omdat meerdere dingen tegelijk gewoon onhandig zijn.

Wat ik inmiddels wel weet: ik voel me niet goed. En ik hoef niet eerst te weten of dat door vitamine D, stress of de overgang komt om dat serieus te mogen nemen.

Anneloes is 39 jaar en schrijft voor SeeMe-nopause over vrouwen, gezondheid en de overgang zoals die zich in het echte leven aandient: soms duidelijk, soms verwarrend en soms pas achteraf herkenbaar. Ze werkt met taal, gezondheid en vrouwenverhalen, schrijft ook boeken, woont samen met haar vrouw en hun zoon, en ontdekte dat je zelfs dicht bij het onderwerp kunt staan en toch je eigen signalen over het hoofd kunt zien.