Ik voel me te jong voor de overgang

Ik hoor vrouwen weleens zeggen dat hun leven na de overgang pas echt mooi is geworden. Dat ze steviger staan, beter weten wat ze willen en lekkerder in hun vel zitten. De een is eerst door een hel gegaan, de ander fietste erdoorheen alsof ze wind mee had.

Ik ben blij voor die vrouwen. Echt. Ik weet ook wel dat je na de overgang niet ineens minder waard bent. Niet minder vrouw. Niet minder compleet. Toch lijkt er voor mezelf ergens een andere meetlat klaar te liggen. Ik weet heus dat dat lariekoek is. Alleen houdt mijn gevoel zich daar niet altijd aan.

Alsof ik word afgeschreven. Alsof ik straks minder meetel omdat mijn lijf naar een fase beweegt waarin ik zelf geen kind meer kan krijgen. Niet dat ik ooit een grote zwangerschapswens had. Mijn vrouw is de biologische moeder van onze zoon en dat was onze keuze. Een bewuste keuze.

Dit is geen keuze.

Dit voelt alsof mijn lijf een fase afsluit waar ik zelf nog niet aan toe ben. Alsof er ergens een deur dichtgaat terwijl ik nog roep: ‘Wacht even, hallo!’

Helaas vraagt je lijf niet eerst of je daar al aan toe bent.

Ik zie het ook in de spiegel. Of misschien zoek ik het daar, dat kan ook. Dan ontdek ik ineens een nieuwe rimpel. Vroeger kon ik een slechte nacht nog goed verbergen; nu vertelt mijn gezicht alles door.

Ik ben lang de benjamin geweest. De jongste. Degene voor wie sommige fases nog ver weg waren. Dat ben ik al een tijdje niet meer, dat weet ik heus. Al is weten iets anders dan voelen. Soms voelt het alsof ik aan het aftakelen ben. Veel te dramatisch natuurlijk, alsof ik met piepende scharnieren door het huis loop en iemand alvast een onderhoudsmonteur moet bellen

Zo erg is het niet. Toch voelt het soms wel zo.

Ik wil nog met mijn zoon in de plassen stampen als het regent. Ik wil hem ondersteboven houden en kietelen tot hij hikt van het lachen. Ik wil niet bij elke beweging denken: rustig aan, je bent geen twintig meer.

Meestal doe ik dat ook niet. Ik stamp, til en ren gewoon mee. Niet altijd elegant, maar dat was ik vroeger ook niet.

Wat mij helpt, is bewegen. Naast wandelen doe ik thuis ook wat oefeningen om sterk en soepel te blijven. Voor mijn spieren, pezen en balans: alles waarvan ik ineens denk: o ja, dat moet ik dus ook bijhouden. Ik ga er niet fluitend van door het leven, maar voel me er wel beter door.

Eerst moest mijn vitamine D weer op peil komen voordat ik genoeg puf had om te beginnen. Daar vertel ik volgende maand meer over. Mijn waarde was volgens de medische maatstaven niet eens schrikbarend laag, maar ik ging er behoorlijk doorheen.

Voor nu merk ik vooral dat beide waar kunnen zijn. Ik kan me te jong voelen voor de overgang en toch zoeken naar wat mij helpt. Ik kan balen van mijn spiegelbeeld en diezelfde dag met mijn zoon door een plas springen. Ik kan streng zijn voor mezelf, terwijl ik misschien vooral wat minder hard hoef te zijn.

Ik ben nog niet klaar voor deze fase. Niet voor het woord. Niet voor het gevoel. Niet voor het idee dat mijn lijf al verandert, terwijl ik daar in mijn hoofd nog niet aan toe ben.

Maar ik ben niet afgeschreven. Ik ben er nog. Soms mopperend. Soms zwetend tijdens een bordspel. Soms met spierpijn van de oefeningen. En soms buiten, met natte schoenen, modder op mijn broek en een kind dat harder lacht dan ik kan bijhouden.

Misschien hoef ik nog niet precies te weten in welke fase ik zit. Misschien is het voor nu genoeg om wat zachter voor mezelf te zijn. Om mezelf niet alvast af te schrijven. En om mee te lopen naar de volgende kamer, ook al kijk ik nog even om naar wat ik achterlaat.

Anneloes is 39 jaar en schrijft voor SeeMe-nopause over vrouwen, gezondheid en de overgang zoals die zich in het echte leven aandient: soms duidelijk, soms verwarrend en soms pas achteraf herkenbaar. Ze werkt met taal, gezondheid en vrouwenverhalen, schrijft ook boeken, woont samen met haar vrouw en hun zoon, en ontdekte dat je zelfs dicht bij het onderwerp kunt staan en toch je eigen signalen over het hoofd kunt zien.