Ik zag het zelf ook niet

Sterker nog: ik zag het zelf ook niet. Of ik zag het ergens in een donker hoekje van mijn hoofd, maar schoof het liever onder iets anders. Vitamine D. Stress. Vermoeidheid. Slecht slapen. Een druk gezin. Een verhuizing. Gewoon veel aan mijn hoofd. 

Alles klonk logischer dan de vraag: zou dit met de overgang te maken hebben? 

Want eerlijk? Daar voel ik me veel te jong voor. 

Ik voelde me oud. Soms dramatisch oud. Als ik ’s avonds eindelijk op de bank plofte, kon ik niet lekker zitten. Ik had last van mijn rechterheup, zo’n zeurende pijn die ergens diep in het bot leek te zitten. Ik was sneller moe, sneller verkouden en sneller overprikkeld. En vooral: uit balans. 

Soms zei mijn zoon iets kleins en reageerde ik veel feller dan ik wilde. Daarna kwamen de tranen vanzelf. Mijn humeur werd er niet beter op. Ook kreeg ik last van opvliegers tijdens een bordspel. En dit was in de winter. Ik dacht alleen: wat is dit nu weer? 

Het vervelendst vond ik dat ik mezelf niet helemaal herkende. Niet alleen in mijn reacties, maar ook in de spiegel. Ik zag mezelf wel. Natuurlijk. Het was niet alsof daar ineens iemand anders stond. Toch keek ik soms naar mijn gezicht en dacht ik: waar ben ik gebleven? Waar ik vroeger een slechte nacht nog redelijk kon verbergen, leek mijn gezicht nu meteen alles door te vertellen. Het voelde alsof ik langzaam werd opgeslokt door drijfzand. 

Ook daar vond ik eerst allerlei verklaringen voor. Te druk. Te weinig buiten geweest. Te weinig herstel. Een tekort. Gewoon een fase. Beter eten, consequenter sporten, iets slikken, minder zeuren. Want dat doen we vaak, denk ik. We zoeken eerst naar iets wat we kunnen oplossen. Iets praktisch. Een pilletje erbij. Iets eerder naar bed. Minder koffie. Meer groente. 

Ergens in mijn achterhoofd zat wel een gedachte. Mijn moeder was begin veertig al door de overgang. Dus ja, heel absurd was het idee niet. Maar ik vond het wél absurd. Voor mezelf. Ik ben hier nog niet klaar voor. Alsof je daar klaar voor moet zijn. Alsof je lijf eerst netjes een mail stuurt met: beste Anneloes, vanaf volgende maand gaan we een nieuwe hormonale fase in, klik hier om akkoord te gaan. 

Zo werkt het dus niet.

Juist dat vind ik achteraf interessant. Want als ik, terwijl ik zo dicht op dit onderwerp zit, mijn eigen klachten niet meteen herkende, hoeveel vrouwen lopen er dan rond met hetzelfde gevoel? 

Ik hoor het ook om me heen. Vrouwen die moe zijn, slechter slapen, emotioneler reageren, minder goed herstellen na het sporten, sneller overprikkeld zijn of ineens denken: waarom doe ik zo? Waarom voelt mijn lijf anders? Waarom kan ik de ene week alles en de andere week bijna niets? 

En toch denken ze niet meteen aan de overgang. Zeker niet als ze nog menstrueren. Zeker niet als ze zichzelf te jong vinden. Zeker niet als hun klachten niet passen bij het beeld dat ze kennen: opvliegers, nachtzweten, cyclus overhoop, klaar. 

Maar het echte leven is vaak minder overzichtelijk. Klachten kunnen door elkaar lopen. Stress, tekorten, slaap, werk, gezin, voeding, hormonale veranderingen: het is niet altijd één oorzaak met een keurig label erop. 

Daarom wil ik er niet te stellig over schrijven. Niet alles is de overgang, maar je mag het wel meenemen als mogelijkheid. Misschien hoef je niet pas aan de overgang te denken als het voelt alsof je lichaam met een zwaailicht naast je bed staat. 

Anneloes is 39 jaar en schrijft voor SeeMe-nopause over vrouwen, gezondheid en de overgang zoals die zich in het echte leven aandient: soms duidelijk, soms verwarrend en soms pas achteraf herkenbaar. Ze werkt met taal, gezondheid en vrouwenverhalen, schrijft ook boeken, woont samen met haar vrouw en hun zoon, en ontdekte dat je zelfs dicht bij het onderwerp kunt staan en toch je eigen signalen over het hoofd kunt zien.