Carina (53) is ondernemer, moeder van twee, partner en boven alles vrouw. Ze heeft een druk leven waarin ze niet alleen eigen baas is, maar ook zorgt voor haar gezin met twee pubers. Naarmate de menopauze naderde, merkte ze steeds meer subtiele veranderingen in haar lichaam en geest op. “Dat was niet altijd makkelijk naast mijn drukke baan.”
Het was in het begin net alsof ik een ander mens werd. Ik moest mezelf opnieuw leren kennen. Dat was ook wel weer heel mooi.
Toen op haar 48ste haar menstruaties veranderden en haar energiepeil begon te schommelen, merkte ze dat haar lichaam een nieuwe fase inging.
“Ik voelde aan alles dat dit een keerpunt in mijn leven was. Verschillende vriendinnen en mijn zus zaten al in de overgang en ik herkende mezelf nu in hun verhaal. Ik dacht alleen dat de klachten bij mij wel zouden meevallen. Pure ontkenning, besef ik me nu.”
Het was alsof de overgang stapje voor stapje in m’n leven kwam. Eerst merkte ik daar niks van, maar naarmate de tijd verstreek kreeg het steeds meer invloed. Ik ging door een wervelwind van emoties.
De overgang ging voor Carina niet onopgemerkt voorbij, zowel in de positieve als negatieve zin van het woord. “Aan de ene kant voelde ik me vrijer. Ik werd me bewuster van m’n eigen behoeften en grenzen en merkte dat ik me niet meer zoveel aantrok van bepaalde verwachtingen of verantwoordelijkheden. Dat luchtte best op. Ook kan ik nu meer genieten van momenten van rust, wat nog steeds zo’n fijne toevoeging aan m’n leven is.”
Hoe was die switch voor de mensen om haar heen? “Mijn gezin heeft hier erg aan moeten wennen," vertelt Carina open. “Ze zagen een andere vrouw en moeder. Ik merkte ook echt dat de behoefte om te zorgen minder werd. Als iemand iets kwijt was, sprong ik normaal op om te zoeken. Nu denk ik: doe het lekker zelf.”
Aan de andere kant daagde de overgang haar op fysiek en emotioneel niveau uit. “Het beïnvloedde me in m'n dagelijks leven," vertelt ze. “Ik had last van opvliegers en stemmingswisselingen en kon me daardoor slecht concentreren op m’n werk.”
Ook haar energieniveau leed daaronder. “Die vermoeidheid overweldigde me soms. Ik was lang niet zo productief en creatief als ik zou willen en kon minder doen op een dag. Ik moest hier echt mee leren omgaan.”
Wat haar hielp? “Ik kon mijn werkroutines aanpassen en zo beter rekening houden met mijn behoeften en klachten. Dit betekende bijvoorbeeld dat ik mijn agenda opnieuw moest indelen. Ik verschoof soms een deadline en nam meer rust tijdens drukke periodes.”
Ze begon zich in te lezen over hormoontherapie. Na goed overleg met haar huisarts, besloot ze het een kans te geven om haar klachten te verlichten. "Ik kon er met mijn huisarts goed over praten. Daar was ik blij mee, want ik hoor wel eens andere verhalen van vriendinnen.”
Het was een beslissing die mijn leven veranderde. Ik had weer de energie om te doen wat ik allemaal wilde doen op een dag.
“Door de toediening van hormonen kwam er weer een gevoel van balans en stabiliteit in mijn leven. Ik voelde me weer mezelf. De opvliegers verminderde, ik had minder last van wisselende stemmingen en vond weer de energie die ik zo lang had gemist.”
Wat ze andere vrouwen met klachten zou meegeven? “Zoek uit wat er mogelijk is en laat je goed adviseren. Het is zo’n opluchting als je merkt dat de klachten weer langzaam verminderen.”
Waar ik eerst vastliep, stroomt alles nu weer.
