Annelies (52): "In het begin dacht ik dat het gewoon wat spierpijn was"

Artrose ontwikkelt zich over het algemeen geleidelijk over de loop van de maanden of jaren. Zo ook voor Annelies. “Het begon met lichte pijn in m’n handen en knieën. Ik had moeite om bepaalde bewegingen te maken en werd ‘s ochtends stijf wakker. Ik dacht eerst dat het spierpijn was. Je wordt ouder en ik sportte veel, dus dat leek logisch,” vertelt ze.

Maar de pijn nam toe en begon haar ook te beperken in haar doen en laten, ook in de salon. “Ik ben schoonheidsspecialiste en heb een eigen praktijk. M’n handen zijn m'n belangrijkste gereedschap, om het zo maar even te noemen. Na een tijdje begon ik me echt zorgen te maken.”

Ze realiseerde dat haar klachten serieus waren. “Het werd maar niet minder en ik was bang dat er iets mis was, dus ging ik langs de huisarts. Ik werd grondig onderzocht en er werden röntgenfoto’s gemaakt. Toen bleek dat ik artrose had.” Het nieuws viel haar zwaar. “Ik was geschokt en in de war. Hoe kon ik nou artrose hebben? Ik was pas net vijftig!”

Op dat moment wist Annelies nog weinig over de aandoening waar zo'n miljoen Nederlanders mee te maken krijgen. Artrose is een vorm van gewrichtsslijtage die vaak voorkomt bij oudere mensen, maar ook op jongere leeftijd kan optreden. “Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet wist dat je op je vijftigste al artrose kont ontwikkelen,” vertelt ze. “De huisarts vertelde me toen dat het waarschijnlijk de combinatie is van m’n leeftijd en de hormonale veranderingen in de overgang waardoor de artrose is ontwikkeld.”

Toch was ze ook blij dat ze eindelijk wist wat er aan de hand was. “Het voelde tegelijkertijd als een opluchting. Ik wist toen wat het was én wat ik eraan kon doen."

De arts schreef haar pijnstillende en ontstekingsremmende medicijnen voor. Annelies: “Ik was zo blij dat ik weer beter functioneerde in de salon! Dat was echt m’n grootste angst: dat ik m’n werk niet meer kon doen.”

Na een tijdje begon ze zich af te vragen wat er nog meer mogelijk was. “Ik werd die medicatie op gegeven moment wel zat. Ik dacht: ik ga toch niet de hele tijd alleen maar pillen slikken? Er moet iets anders mogelijk zijn.” En dat bleek ook zo te zijn.

“Het is niet dat ik ongezond leefde, maar toen ik me meer verdiepte in de mogelijkheden ontdekte ik dat er best wat dingen waren die ik kon veranderen wat beter zou zijn voor m’n spieren en gewrichten."

Wat dat zoal was? “Ik hield altijd wel van makkelijk. Als ik weinig tijd had, waren twee witte bolletjes met smeerkaas in mijn ogen een prima lunch en ik nam toch wel vaak een mueslireep of liga tussendoor. Ja, en cola. Zo'n ijskoud blikje tijdens een drukke werkdag, dat was voor mij echt genieten."